پنجشنبه و جمعه

شده قضیه کوزه شکسته و کوزه گر. دیگه خودم روم نمیشه! هر روز این سایت بالا نمیاد و جدا بعضی وقتا روم نمیشه بهشون بگم! که ای بابا یه وبلاگ همینجوری و کم فعالی هست که بفهمی نفهمی بالا نمیاد! دو روز سایت بالا نیومد. خودشونم که مانیتورینگ ندارن. برای پنجمین هفته بود شاید که سایت ایراد داشت. دوستانی که از قبل خواننده اینجا بودند, خبر دارن که این سرویس دهنده معتبر سرویس هاستینگی که استفاده میکنم, اگر مدتی را بدون داون تایمی بگذرونن روزشون شب نمیشه, واسه همینم هر هفته باید زنگ بزنم ایمیل بزنم تا درستش کنن, بطور جدی دنبال تغییر سرویس دهنده هاستینگ هستم اما کو وقت!

یه ایراد دیگه وجود داشت که مربوط میشد به اشکال در مشاهده سایت در اینترنت اکسپلورر که رفع شد و دیگر هم تکرار نمیشود.

اونورآب عادت شده بود با هرنفس یه ویدئوی یوتوب هم مشاهده شود, اینجا با این وضع اینترنت و سرعت بی مثالش, حسابی ازین لحاظ خوش نمیذگره.

آی تی نویسی – 2

چرا آی تی نویس نشدم؟ آی تی نویسی در مجموع، پرخواننده ترین گونه نویسندگی روی وب هست. طیف مطالبی که من در آی تی باهاشون سروکار دارم چندان عامه‌پسندانه نیستند. نتیجتا دو راه پیش رو بود: نوشتن توی فروم‌های تخصصی یا براه‌اندازی سایت یا وبلاگ تخصصی که البته نتیجه‌ش چیزی نبود که دنبالش‌باشم. بگذریم که الان می‌پسندم اما وقتش رو ندارم، حداقل الان.

یک دلیل دیگه: آی‌تی نویسی در حالت موفقش اغلب یک مخرج‌مشترک داره، آنتی‌ماکروسافتیسم. میشه گفت خواننده حرفه‌ای مطالب آی‌تی هستم، از همه‌جا و در هرسبکی که باشه. مطالب مرتبط با تخصصم و اونایی که برام غیرمرتبطند. مساله جالب اینه که دوجور سایت آی‌تی داریم. سایتهایی که راهکار یا نرم‌افزار ارائه‌میدن و اغلب ماکروسافتی هستن و اکثرا هم بین وبلاگهای پرخواننده نیستن! اما اگر سایت باشن جزو سایتهای پرترافیک هستند؛ و وبلاگهای غیرماکروسافتی یا ضدماکروسافتی که جزو پرخواننده‌ترین وبلاگها هستن.

ماکروسافتی ها بشکل کلاسیک بیشتر آفلاین هستند تا آنلاین که قابل‌درکه؛ وقتی نگاه کنید خود ماکروسافت هم نسبت به وب یه همچین حالتی داره، شرکتی که تقریبا تمام دارائیش آفلاینه. ماکروسافتی‌ها زیاد اهل شیرینگ نیستن، یا بهتره‌بگم کمتر اهل کانتنت‌شیرینگ و بیشتر اهل فایل‌شیرینگ هستن!

یه قدم جلوتر، چندتا آدم سیسکویی میشناسید که وبلاگنویسای معروفی باشن؟ خیلی‌کم. ضریب آفلاینی ماکروسافت رو ضربدر هزارکنید میشه ضریب آفلاینی سیسکویی‌ها! در وب فارسی که باید ضربدر چندهزارش کنید.

نرم افزارهایی هستن که واسه این بوجود اومدن تا بستر کانتنت‌شیرینگ باشن، مثل فایرفاکس. یه‌کم آفلاینتر میشه اوپن‌آفیس. با هردوشون از ورژن اول همراه‌بودم، رشدشون رو دیدم و ناظر فراگیریشون بودم. از گمنامی تا شهرت فراگیر. یه رفیقی داشتم که وقتی بهش گفتم تایتانیک رو دیدی؟ گفت نه چون همه دیدنش! من باهاش موافق نبودم و نیستم، ولی تاحالا که اهل نوشتن درباره مسائلی که برای عموم جالبه نبودم. مثلا من یکسال از عمر و سرمایه قابل‌توجهی رو اختصاص دادم به نسخ‌خطی؛ دو سال دیگه هم واسه فلسفه و ادبیات – درحالیکه رشته تحصیلیم نبودن – و در واقع حجم نوشتن و تحقیقاتم که سنگین هم بوده، کاملا آفلاین و غیر آی‌تی بوده و مثلا اگر حالشو داشتم چندصفحه درباره مطلب موردنظرم نوشتم تا مثلا براوزری که همیشه ازش استفاده‌کردم، این یکی از دلایل مهم آی‌تی ننویسی‌م بوده. درحالیکه فلسفه بوجودآمدن و پرخواننده شدن وبلاگهای آی‌تی، از دلایلش، اصلی بوده کاملا برخلاف رویکرد من. البته راستشو بگم الان با خودم میگم کاش رویکردم جور دیگری بود.

جزو نت اسکیپی‌هایی هستم که در چندسال اخیر از فایرفاکس استفاده میکنن. ازش استفاده میکردم تا زمانی که میشد. زمانی که نت‌اسکیپ تمام‌شد، باید مطلبی در تجلیل ازش مینوشتم که ننوشتم. مطلب تقریبا آماده بود حتی، از خودش شروع میشد و میرسید به فایرفاکس. نمیگم هیچوقت، ولی هنوز فایرفاکس برام  نت‌اسکیپ نشده، شایدم نشه.

لوگوی نت‌اسکیپ رو دوس‌داشتم و دارم، اسپلش‌اسکرینی که اون اواخر روی صفحه بازمیشد رو خیلی می‌پسندیدم. رنگ دیفالت خود براوزر و خیلی چیزای ریز و درشتی که میتونه آدمی مثل منو خاطرخواه! یه براوزر کنه، همه در نت‌اسکیپ بود. نور به قبرش بباره!

آی تی نویسی

چرا آی تی نویس نشدم ؟ واسه اینکه جو کلی آی‌تی نویسی بزبان فارسی مترادف وب و کاربردهای اونه که البته ایرادی نداره. اما به اون معنی من وبی نیستم. البته از زمانی که امکانش را داشتم تا به امروز میشه گفت که اینترنت جزو جدایی‌ناپذیر زندگیم بوده،‌همیشه هرروز هرشب، موقع خوشی و ناخوشی؛ وبگردی باهدف و بی‌هدف تسکینی بوده هرچند ناکافی، اما مثل مرفین، که ناهنجاری شرایط زندگی روزمره رو سمباده‌زده و تیزی لبه‌ها رو نرم‌کرده و خب البته که تاحدی. میتونم بگم هروقت اشخاصی رو می‌بینم که بیزنس تحت وب دارند، کمی غبطه میخورم به همه تایمی که صرف کردم بیهوده و بی‌نتیجه. شاید بگین تند میرم ولی واقعا وقتی مقایسه می‌کنم، واقعا! در مقایسه با اون اشخاص وقت خیلی کمتری صرف‌نکردم! بی‌هدفیش امروز آزاردهنده است و گاهی اوقات هم بیشترازین.

اساسا وب دویی نیستم، هرکسی یه جوریه. مقوله شیرینگ درموردم همیشه زوری‌بوده! هرچند آفلاین خیلی بیشتر اهل شیرینگ هستم اما نه اونقدر که نرمال باشه، اونهمه سال می‌شنیدم که میگفتن این بابا خیلی توخودشه! حالا که برای وب دویی نبودن دلایل شغلی هم دارم! که دیگه هیچی، البته کمی تا قسمتی.

حالا چرا میگم وب دویی؟ اگر اهل کار باشید که تابلوئه و گفتن نداره اگرم خیلی اهل اینترنت و وب نباشید و اتفاقی به این نوشته رسیدید،  خدمتتون عرض کنم که وب امروزه یعنی به‌اشتراک‌گذاری. حالا اگر نه صددرصد حداقل نود درصد. حسابش ازکجا اومد؟ از همونجایی که دیگرون درصداشونو میارن! اشتراک گذاری چه‌چیزی؟ هرچی که فکرشو بکنی. از چی و کی تا کجا و چطور.

چرا آی تی نویس نشدم؟ واسه اینکه از حلقه رفقا، هیشکی اهلش نبود که من بنویسم و اونا ببینن و مشارکت کنیم و بنویسن و درواقع تا همین اواخر هیچکدوم از اشخاصی که آفلاین میشناختمشون وبلاگ یا سایت و این چیزا نداشتن، موضوعشون فوقش ساختن یوزر اکانت واسه اینترنت دایلاپ بوده!

زمینه شغلیم چیه؟ آی تی.

حرفها

مردم اینجا اغلب حرفهاشان اطراف جنگ میچرخد، من زیاد اخبار را دنبال نمی‌کنم و بنابه‌سابقه زیاد اینطورحرفها را جدی نمیگیرم. جدی‌بگیرم چه میتوانم کردن؟ متاسفانه گوگل‌ریدرم تعمیرات اساسی نیاز دارد بدین‌شرح که آدرسهای زیادی را گم‌کردم باید از نو شروع کنم با اضافه‌کردن فیدها. شاید همین‌روزها پادکست هواکنم، موضوعی که چندروز فکرم را مشغول کرده‌بود اما چندان‌جدی نشد تا اینکه بچه‌ها بخشی از برنامه رادیوفردا را ضبط‌کرده‌بودند که موضوع موردنظرمان را هرچند ناکافی بررسی کرده‌بود. بنظرم‌رسید بدک‌نیست! لپ‌تاپم ارزش حقیقی‌اش را اینجا نمایان‌ساخت! یکی‌دوروز روشن نشد و خوابیده‌بود رطوبت اینجا گاهی‌اوقات خیلی‌بالاست که باید بیش‌ازین حواسم‌باشد دوباره لالانکند. چندروزپیش میخواستم وبلاگ را آپگریدکنم آنقدر همه‌چیز درهم‌بود که برای اولین‌مرتبه آپگرید نشد و خراب‌شد! آنقدری وقت و فضا برای تمرکز روی موضوع ندارم که تعمیرش‌کنم پس با عذرخواهی از همگی، همه‌چیز را ازنو بناکردم. بدون هیچگونه پلاگین یا افزونه. دلم لک‌زده برای شرکت در یک بحث ماکروسافتی غیرماکروسافتی! هرچه کتاب و پادکستهای کمیاب‌داشتم،‌پیش‌ازآمدن آپلودکردم اینترنت که اینجا هرچه‌لازم‌داشتم دانلودکنم اما اینجا قابل دانلودنیستند! بعضی از پستها تصاویرشان را بعدا اضافه‌میکنم چندتا کامنت‌پریده که از نویسندگانشان عذرمیخواهم…

درین شرایط

مدتی میشه که هی به وبلاگ نگاه‌میکنم و دنبال تایم میگردم که روبراش‌کنم، از آپدیت آخر عقب‌افتاده‌م و صفحات و پستها بهم‌ریختن. اونقدر ذهنم ازین ماجرا دورشده که یادم‌نمیاد از کجا باس شروع‌کرد. فکرکنم باید فیدو غیرفعال‌کنم موقت، تا حسابی بشینم‌و چپ‌وراستش‌کنم! خلاصه حرف‌زیاده و توی این‌شرایط، وبلاگنویسی میتونه کمک شایانی باشه. از دوستانی که با نامه و تلگراف! جویای احوالمان نبودند – البته لطف همیشه دوطرفه است – سپاسگزاریم. یاحق.