چرا آی تی نویس نشدم ؟ واسه اینکه جو کلی آیتی نویسی بزبان فارسی مترادف وب و کاربردهای اونه که البته ایرادی نداره. اما به اون معنی من وبی نیستم. البته از زمانی که امکانش را داشتم تا به امروز میشه گفت که اینترنت جزو جداییناپذیر زندگیم بوده،همیشه هرروز هرشب، موقع خوشی و ناخوشی؛ وبگردی باهدف و بیهدف تسکینی بوده هرچند ناکافی، اما مثل مرفین، که ناهنجاری شرایط زندگی روزمره رو سمبادهزده و تیزی لبهها رو نرمکرده و خب البته که تاحدی. میتونم بگم هروقت اشخاصی رو میبینم که بیزنس تحت وب دارند، کمی غبطه میخورم به همه تایمی که صرف کردم بیهوده و بینتیجه. شاید بگین تند میرم ولی واقعا وقتی مقایسه میکنم، واقعا! در مقایسه با اون اشخاص وقت خیلی کمتری صرفنکردم! بیهدفیش امروز آزاردهنده است و گاهی اوقات هم بیشترازین.
اساسا وب دویی نیستم، هرکسی یه جوریه. مقوله شیرینگ درموردم همیشه زوریبوده! هرچند آفلاین خیلی بیشتر اهل شیرینگ هستم اما نه اونقدر که نرمال باشه، اونهمه سال میشنیدم که میگفتن این بابا خیلی توخودشه! حالا که برای وب دویی نبودن دلایل شغلی هم دارم! که دیگه هیچی، البته کمی تا قسمتی.
حالا چرا میگم وب دویی؟ اگر اهل کار باشید که تابلوئه و گفتن نداره اگرم خیلی اهل اینترنت و وب نباشید و اتفاقی به این نوشته رسیدید، خدمتتون عرض کنم که وب امروزه یعنی بهاشتراکگذاری. حالا اگر نه صددرصد حداقل نود درصد. حسابش ازکجا اومد؟ از همونجایی که دیگرون درصداشونو میارن! اشتراک گذاری چهچیزی؟ هرچی که فکرشو بکنی. از چی و کی تا کجا و چطور.
چرا آی تی نویس نشدم؟ واسه اینکه از حلقه رفقا، هیشکی اهلش نبود که من بنویسم و اونا ببینن و مشارکت کنیم و بنویسن و درواقع تا همین اواخر هیچکدوم از اشخاصی که آفلاین میشناختمشون وبلاگ یا سایت و این چیزا نداشتن، موضوعشون فوقش ساختن یوزر اکانت واسه اینترنت دایلاپ بوده!
زمینه شغلیم چیه؟ آی تی.
