با توجه به این نوشته از نیکآهنگ کوثر در رابطه با مایک رامیرز. ایشان نوشتهاند: ” آزادی بیان، در رسانهها، آزادی بیمسوولیت نیست” که موافقم و اضافهمیکنم ” آزادی ابدا نمیتواند زادهی بیمسئولیتی باشد”، حداقل اینکه ” بیمسئولیتی ضامن بقا و ماندگاریآزادی نیست.
آزادی زادهی هرچه که باشد، اتفاق، تلاش، یا هرچیز؛ بعیدست زادهی بیمسئولیتی باشد و نمیتواند چون خون در رگهای جامعهای بیمسئولیت جریان داشتهباشد. آزادی همواره همراه با مسئولیتهاست است و همینطور که مسئولیتهای جدید نیز باخود به ارمغانمیاورد، ممکن است بگویید همیشه اینطور نیست. بله اما در رابطه با اکثریت نمیتواند همراه با بیمسئولیتی باشد، جمعیتاکثریت، باید در جهت تضمین ماندگاری آزادیشان، مسئولیتهای پرشمار و امور لازم را همواره برعهده بگیرد. درینبین اگر تعدادی محدود، از پذیرفتن مسئولیتها سرباززنند، فقط مسئولیت سهم خودشان را بردوش دیگران گذاشتهاند. مثلا درهمین ماجرای کاریکاتوری که مایکرامیرز کشیده، اشخاصی مانند نیکآهنگ کوثر، مسئولیت شفافیت و روشنگری و ابهامزدایی را بدوش میگیرند، درعوض توجه و مسئولیتی که رامیرز درینمورد از خودش ساقط فرضکرده.
همینطورست در مورد بازدهی و کارایی، دریک سیستم کارا با بازدهی بالا، اگر نگوییم همهی افراد، حداقل بیشترشان، وظایف و مسئولیتهای پرشماری برعهده داشته و در انجامشان تلاش میکنند؛ حالا درهمین سیستم تعداد کمشماری می توانند پیداشوند که خودشان را مقید نمیدانند به اصولی که ضامن ماندگاری کار در سطح بالاست؛ پرواضح است اگر تعداد این اشخاص بیمسئولیت زیادشود درآن مجموعه، کار و تضمین کیفیتبالایش با مشکل مواجهمیشود ولی تعداد محدود این افراد تنها باعث میشود، مسئولیت و وظایفشان برگردهی دیگران بیافتد.
